| خط دوم آتادو نامیده شد |
|
که بدانی تو کجا بودی چه شد |
| با تو ای همره کنم راز و نیاز |
|
با تو ای انسان چه گویم قصه باز |
| با تو گویم شرح این بیچارگی |
|
داستان غربت و آوارگی |
| دوری از موطن کز آنجا رانده ایم |
|
دوری از یاران که تنها مانده ایم |
| گفت با انسان خداوند کریم |
|
شرح این هجران و دوران عظیم |
| پیش از این خلقت که انسان هیچ بود |
|
نطفه بی ارزش پرپیچ بود |
| از پدر بود اندکی وزمادرش |
|
از حقیری نیست اندر باورش |
| ای خدا تو این چنین پرداختی |
|
وزکمال خویش روحش ساختی |
| فضل کردی دیده بینا و گوش |
|
عقل ارزانی نمودی فهم و هوش |
| راه رشد و رستگاری و فلاح |
|
راه انسان گشتن و راه صلاح |
| ما اگر شاکر بسود خویشتن |
|
ما اگر كافر زيان روح و تن |
| انتـــــهای کار بـاتو چون نخــــست |
|
عاقبت مقصودمان در نزد توست |
| کرده ای آماده جنت با جحیم |
|
اين بكافر ، آن بمومن شد قسيم |
| يكطرفه آماده شد سلسلال ها |
|
بهر کافر چون بود زلزالها |
| باز آماده بود حور و نعیم |
|
بهر صابر بهر ابرار ای کریم |
| تا بنوشند از می کافوروش |
|
جامها از ساقیان حوروش |
| آب آن از چشمه های سلسبیل |
|
عطــــــــر آن از اختــــلاط زنجبیل |
| نعمتهای بی انتها و بی مثال |
|
زندگی درعیش و مستی بی خیال |
| مستی آنجا زسکر روی تو |
|
حسرت ما آنکه ناید بوی تو |
| بهر یک اطعام مسکین ای کریم |
|
دادی این پاداش و این جای نعیم |
| خامس آل عبا بیت رسول |
|
گشته درآن امتحان اینسان قبول |
| صد دعا صد ناله کرده سوی تو |
|
گشته محروم از لقای روی تو |
| کز سَقاهُمْ رَبُّهمْ دیوانه ام |
|
من که هستم کین چنین بیگانه ام |
| خود تو گفتی ساقی آنجا تویی |
|
نیستم من زآنچه آنجا خود تویی |
| گرچه محرومیم از دیدار تو |
|
دل سپرده سوی خوش رفتار تو |
| چشمه های تجریان نضاختان |
|
گو مبارک بر خلوص بندگان |
| چشمه تسنیم و آن شرب رحیق |
|
وامگيرازما تو ای نَعمُ الرفیقْ |
| درتکاپوییم تا سازیم خویش |
|
با فن و تقوی گرفته راه پیش |
| «جان دهم از غم براین دستان او |
|
که نیم ازحلقه مستان او» |
| گام گام اینجا درون باشگاه |
|
تن سپرده درریاضت سوی راه |
| پله پله نفس و ضعف خویشتن |
|
بسپریم از راه فکرو راه فن |
| تن که مخلوق تو و انعام تست |
|
جان که از روح تو و همنام تست چون |
| پیشکش آورده بااین زاریم |
|
تویی معبود تو ده یاریم |
| جان من را کن رها از بند تن |
|
تن قوی کن تا شناسم خویشتن |
| «تن زده اندر زین چنگالها |
|
جان فشاند سوی بالا بالها» |
| جــــان ببر بـالا که جـــان افزا تویی |
|
بند بگـــسل از تنــــــم والا تــــويي |
| |
|
|
| |
|
استاد اكبريان |